راستش من چند وقتی بود که یه کمبودیو تو خودم حس میکردم... یه جور احساس نیاز و بروز... . برای همین فکر کردم که بعد از تجربه اداره یه وبلاگ علمی(و تا حدودی تخصصی) یه کمم به خودم برسم!    از این رو (!) تصمیم گرفتم که اینجا و اینجوری بخشی از احساسات خاطرات و خلاصه هر حرف جالبیو که احساس نیاز به بیانش میکنم بگم. تا شاید مثلا" بتونم برای مشکلاتم از دیگران مشاوره بگیرم یا حتی شاااااااااید زد و این وسط یکی از  جفنگیات من خوشش اومد....!!!!

     حالا برای شروع و به مناسبت پایان سال تحصیلی() و آغاز امتحاناتی که با آغوش باز بهمون لبخند میزنن(!) () و به یاد آوردن بعضی خاطرات خوب امسال(اول دبیرستان) این شعرو برای تمامی دوستان و یاران همکلاسی میزارم تا شاید به جاودانگی لحظات غلیان احساسات و یاد آوری خاطرات گزشته کمکی کرده باشم.  این شما و این هم اثر هنری بر و بچس اول۳دبیرستان فرزانگان امین...!!!

   (لطفا" با ریتم و دراماتیک خواده شود!)

        تو کلاس اول سه     این همه بچه اسیرن

                                                    ... همشون خسته و تنها    یکیشون تو یکیشون من

       کاشکی مدرسه خراب شه    دیگه خانومی نباشه 

                                                  ... مثل مدرسه عادی       جزوه تکمیلی نباشه

                                                              تمامی حقوق این اثر متعلق به                                                                        شاگردان کلاس سوم ۳ راهنمایی                                                                        فرزانگان میباشد  !!!  

    !!!! اگه از این آخریا چیزی نفهمیدین به بزرگواری خودتون ببخشید